Leven en laten leven

Een internationale uitdrukking. De betekenis is; tolerant zijn. In mijn perceptie waren wij toch een van de, zo niet het meest tolerante landje ter wereld. Althans, dat dacht ik tot voor kort. Om precies te zijn tot voor de verkiezingen. Maar… blijkbaar is ons tolerantie niveau aan het dalen. Het enorme succes van de Partij voor de Vrijheid is daarvan het bewijs.

Waar in Amerika een donkere man aan de macht is gekomen, volgen wij in grote getalen een man met een suikerspin op z’n hoofd. Die een film heeft gemaakt, zo propagandisch, dat menig dictator er jaloers op zou zijn. Wie had ooit gedacht het tij zich zo zou keren, om nog maar eens een uitdrukking te gebruiken.

Wat ‘leven en laten leven’ ook kan zeggen is; ieder voor zich. En dan schiet de tolerantie door naar onverschilligheid. Met als gevaar dat we niet meer in elkaar geïnteresseerd zijn. En, je ziet de weerspiegeling in onze maatschappij. Mensen zijn erg met zichzelf bezig. Hebben individualistische taken, persoonlijke doelen en financiële targets op het werk te behalen. Als men thuis komt is daar de televisie, de computer of een spelletje. Het niveau van menselijk contact is, in vergelijking met vroeger, gedaald. En dan doel ik op face-to-face contact en niet op mail-to-mail of blackberry-to-blackberry contact.

En toch, ondanks de individualisatie waarin we nu zitten, is er sinds de crisis weer een verschuiving naar menselijkheid te bespeuren. We willen elkaar weer recht in de ogen kunnen kijken. Misstanden worden aangepakt. Hoge heren komen van hun sokkel. Bedrijven moeten terug naar de basis. Zoals het tot voor kort ging kan niet meer. De zeepbel is stuk.

Het effect daarvan is dat mensen weer met hun hart gaan denken in plaats van met het hoofd. We gaan weer voelen of iets klopt en niet denken dat we het al weten. We krijgen weer compassie met dat wat we doen en nemen niet alles meer voor lief. We hebben gezien wat er kan gebeuren als die zeepbel knapt en zorgen er dus voor dat we niet weer gaan zweven. De realiteitscheck zal weer aan waarden en normen gekoppeld worden en hopelijk niet meer aan macht en geld. Tenminste, als Rutte 1 dit Balkenende-principe niet geheel laat varen.

Wat mij betreft is het nog steeds belangrijk om te ‘leven en laten leven’, tolerant zijn in de goeie zin des woords dus respect voor de ander. En daarnaast ook meeleven en inleven, interesse en empathie voor onze medemens. Dus hierbij een zeer waardevolle tip: hou van de mensen zoals ze zijn, er zijn geen anderen.