Creatieve interventie bij grijze pakken vergaderingen gewenst….

Tenminste, dat is waar ik nog heiliger in geloof na deelname aan de organisatie van het event voor de People Advocates van Accenture.

Creativiteit doet wat met mensen. Allereerst levert het vaak veel weerstand op. Heel veel weerstand. Het idee dat men moet knippen, plakken, toneelstukjes of zich op andere manieren creatief moet uiten is vaak een 'blehhhh' moment voor velen die de hele dag in hun hoofd zitten. Bij het idee alleen al zie je ‘ze’ onderuitzakken in hun grijze pakken met gestreepte òf geblokte overhemden en bruine schoenen (waarmee ik de professionele en bekwame heren even in één overzichtelijk hokje duw ). Er worden gekke bekken naar elkaar getrokken en de mobiel komt uit de broekzak; misschien kunnen we hiermee een belangrijk, belangrijk moment simuleren. Men wil vluchten.

Maar, de organisatie heeft anders bepaald. De opdracht is deze grijze pakken een ‘kadootje’ te geven. Een kadootje met een missie; van elkaar leren èn elkaar leren kennen. Nou, daar weet Bonnie, van The Whole Package, wel raad mee. Haar visie; dat we alles in ons hebben om ons geluk, doelen en succes te behalen sluit naadloos aan bij deze groep carrière tijgers. De vraag is alleen; hoe doen we dat?  Daarop is creativiteit het antwoord. Dat opent de kern en maakt die kracht vrij die nodig is om dat geluk, die doelen en het succes te laten floreren. Daarom, aan de hand van zes thema’s die binnen Accenture leven,  zes theatrale workshops. Een gegeven dat bij velen, vooraf al, een nare smaak opwekt.

Die workshops werden ingeleid door een praatje, een toespraak van hoger hand. Een heel menselijk en hartelijk praatje. Een praatje waarvan je denkt; Ha, ‘da’s een leuke hoger hand’. Echter, opgewarmd waren de grijze pakken allerminst. Bonnie trok  daarna ten strijde. Haalde alles uit de kast. Ze heeft uiteindelijk de grijze pakken bij de revers genomen en eens even goed door elkaar geschud.  Met resultaat.

Schoorvoetend kwam het publiek in actie. En toen de groepen verdeeld moesten worden, greep een enkeling nog in paniek naar het mobiel maar, voor de grijze pakken was er geen ontkomen meer aan. Ook een aantal zwarte rokjes (waarmee ik de professionele en bekwame dames even in één overzichtelijk hokje duw, het waren er niet veel en ze hadden zeker geen rokjes aan) die stiekem bij de deur waren gaan staan werden opgemerkt en bij de groepen gevoegd. Meedoen zul je.

Zo ging er een optocht van grijze pakken en zwarte rokjes richting hun creatieve innerlijk om daar alles uit te halen wat ze er sinds hun kindertijd in hebben gestopt. En, chapeau voor de workshopl-ij-ders, de groepen kwamen los. Jasjes gingen uit, dasjes gingen los. Na de eerste onwennige stappen in het creatieve landschap werden ze enthousiast. En, dat heb je met jonge, ambitieuze, projectmatig werkende grijze pakken, ze willen presteren. Wat ze, geloof mij, ook deden.

Geweldige theaterstukken werden er, na een kleine 1,5 uur, ten geïmproviseerde tonele gebracht. Beeldende voordrachten van hoe het niet en wel samenwerken eruit ziet. Mooie praktijkuitbeeldingen van de dagelijkse koffiemachine momenten; er wordt gecommuniceerd maar wordt er nu ècht gecommuniceerd? Prachtige voorbeelden van hoe je niet motiveert en een ontroerend stuk over het scheeflopen van de work/life balance door het visueel maken van alle partijen die je als jong talent tevreden moeten houden. Zo beeldend dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg. Die grijze pakken toch…

Tijdens de borrel kwam het hoge woord er dan ook uit. Die creatieve methode, die doet toch wel iets met je. Dàt zouden we meer moeten doen… En daar kunnen wij alleen maar volmondig JA op antwoorden. Daar zouden ze ook wat meer mee moeten doen. Al die kantoren, al die statische omgevingen, al die grijze vergaderingen, daar kan meer licht, lucht, kleur, gevoel en dus creativiteit in. Hoeveel meer krijg je uit mensen. Hoeveel waardevoller is het als je intuïtie laat spreken. Want dat is wat je doet met creativiteit. Je haalt binnen naar buiten.

Laat maar weten als je aan creativiteit toe bent. Ons creatieve binnenste loopt al weer over van de ideeën!

Bonnie Williams / The Whole Package  
& 
Miranda Lourens / Personal Focus.nl / Humanising.nl

STAP 2: Neem mensen serieus; zie ze, luister naar ze, erken ze.

Om van je medewerkers ‘bevlogen partners’ te maken is het heel belangrijk dat je ze ook serieus neemt. Doe je dat niet dan maakt het uiteindelijk niet uit wat ze doen, want… je neemt ze toch niet serieus. Mensen hebben dat heel snel door en zullen afhaken. Wellicht niet fysiek maar zeker mentaal zijn ze vanaf het moment dat ze zich niet serieus genomen voelen ‘in spirit’ niet meer op de werkvloer aanwezig. Zelf merk je het ook snel genoeg als iemand jou niet serieus neemt. Je voelt je dan niet gezien, niet gehoord en daardoor niet erkent. En, neem maar van mij aan, iedereen wil erkent worden. Dat bereik je door de aandacht die je mensen geeft. Echte aandacht.

Om te beginnen is het belangrijk om mensen te ZIEN. En dat doe je, in gevoel, door je aandacht geheel op diegene te richten die je voor je hebt. Maar ook in daad en lichaamshouding. Niet weg kijken als er iemand langsloopt (ook al is diegene mogelijk belangrijker dan de persoon die je voor je hebt), laat je mobiel in je zak (ook als ‘ie piept, vooral als ‘ie niet piept en op stil zetten is nog beter), geen gehaaste indruk maken (als je geen tijd hebt zeg dat dan gewoon of geef aan hoe lang de tijd je voor diegene hebt) en kijk mensen in de ogen (dan zie je iemand dus letterlijk).

Wat vervolgens belangrijk is om iemand serieus te nemen is LUISTEREN. Dat is best lastig… want luisteren betekent; hoofd leeg, aandacht op de verteller gericht, telefoon dus weg, niet zelf gaan praten over aanverwante onderwerpen of eigen ervaringen en begrijpen wat de ander zegt. Ja, je moet ook echt begrijpen wat de ander zegt anders heb je niet goed geluisterd. Dat doe je door af en toe te vragen of je een en ander goed hebt begrepen en het geven van een korte samenvatting van datgene wat de ander je net heeft verteld. Kijk vooral ook veel in de ogen van die ander ook al vinden veel mensen dat lastig. Iemand niet aankijken is ook een teken dat je diegene niet hoort of dat je met je gedachten ergens anders zit. Als je iemand aankijkt en het verhaal herhaalt is dat hét signaal voor de ander dat je daadwerkelijk luistert, je echt wilt begrijpen wat de ander te vertellen heeft (dus niet je eigen verhaal wilt ventileren) en je die ander dus serieus neemt. En wie wil dat nou niet?

Door op het verhaal in te gaan, inhoudelijke vragen te stellen, mee te leven en mee te denken ERKEN je mensen ook in dat wat ze vertellen. Je neemt ze serieus. Hoeveel mooier is het leven als anderen je serieus nemen? Denk zelf maar aan momenten dat je je serieus genomen voelde, dat je het idee had dat je er ook echt toe deed. Ik wed dat je op dat moment een aantal meter groeide, gloeide van trots en er alles aan wilde doen om zo’n moment weer te beleven. Hoe gelukkig ben je dan?

Stel dat het jou lukt om je medewerkers of collega’s zo gelukkig te maken, reken er dan maar op dat ze nog harder hun best gaan doen, dat de sfeer verbeterd en de productiviteit omhoog gaat. Maar, doe het niet alleen daarom. Ga mensen serieus nemen omdat het jou ook vreugde brengt. Ontdek hoe leuk het is om mensen daadwerkelijk te zien, te horen en te erkennen. Het zal je gelukkiger maken om echt contact met mensen te hebben en niet langs ze heen te rennen. Hoe druk je het ook hebt, uiteindelijk scheelt het een heleboel tijd als je meteen luistert en vooraf kunt anticiperen in plaats van later te horen ‘ik heb het je gezegd’… !

STAP 1: Respect = aanvaard de ander als je gelijke.

Is het u al eens opgevallen dat, als iemand in een gesprek zegt; ‘… met alle respect hoor maar...’ Dat men 9 van de 10 keer de ander onderuit haalt. Het is een opmerking die je eigenlijk van tevoren al waarschuwt voor de negatieve vervolgboodschap van de ander. En dat mag. Je hoeft ’t niet altijd met elkaar eens te zijn. Natuurlijk niet. Maar als je weet dat respect het volgende betekent:

aanzien, eerbied of waardering, die men heeft voor (of ontvangt van) iemand vanwege zijn kwaliteiten, prestaties of vaardigheden. Het woord betekent oorspronkelijk omzien naar, en vandaar rekening houden met. [Wikipedia]

dan weet je dat deze persoon het begrip ‘met alle respect’ wel heel erg ruim neemt. Het wordt meestal gebruikt om een negatieve mening op een zogenaamd zachte wijze te ventileren. Respect is hier dus eigenlijk ver te zoeken. Door de term toch zo te gebruiken, ben je neerbuigend naar de ontvangende persoon.

Het impliceert namelijk dat je inschat dat diegene jouw kritiek, zonder dat zinnetje, niet op een volwassen wijze zou kunnen ontvangen. Het voelt kleinerend aan. ‘Met alle respect hoor…’ impliceert ook dat de boodschapper, door het zogenaamde respect te benoemen, alle negatieve ‘shit’ over de ontvanger uit mag storten. Je haalt met deze zin de ander genadeloos naar beneden door er zelf bovenuit te klimmen.

Respectloos dus, dit kleine zinnetje. Net zo respectloos als op bepaalde bevolkingsgroepen, mensen met andere levensinvulling, anders denkenden of mensen met bijvoorbeeld een lager IQ neer te kijken. Je hoeft een ander niet altijd te snappen maar je beter voelen dan de ander is echt heel makkelijk gedaan. Dat uitstralen, communiceren of om je, ten kosten van een ander, te profileren of te onderscheiden getuigt van weinig tot geen respect.

Wat men zich vaak niet realiseert is dat er, zowel op zakelijk gebied als in de privé situatie, veel verlies wordt geleden door iemand respectloos te bejegenen. Mensen voelen dat, horen dat tussen de regels door en haken af als ze het zich bewust worden. Er ontstaat afstand, boosheid en frustratie door het gevoel niet naar waarde geschat te worden. En zeg nou zelf, iedereen wil zich toch gewaardeerd en daardoor gerespecteerd voelen?

Daar zit ‘m de crux, leidinggevende. Let eens op hoe jij met je mensen omgaat. Toon je respect aan iedereen, ongeacht rang of stand? En, heel belangrijk, voel je respect voor iedereen? Waardeer je medewerkers voor de persoon die ze zijn? Met goede en minder goede eigenschappen? Waarbij je kunt focussen op de goede eigenschappen en de minder goede eigenschappen bij kunt sturen waar nodig. Streng doch rechtvaardig. Met respect.

En je zult zien. Deze grondhouding genereert respect bij je medewerkers, maar ook inzet, loyaliteit, verhoging van de werkvreugde en net dat extra beetje meer. Het gezegde; ‘behandel een ander zoals je zelf graag behandeld wilt worden’, gaat voor jou als manager dus net zo goed op. Eigenlijk, doordat je een voorbeeldfunctie hebt, zelfs een beetje meer!

7 Manieren om van je medewerkers 'bevlogen partners' te maken.

In een artikel van HR Praktijk, geschreven aan de hand van een onderzoek van jobat.be, wordt gesteld dat tevreden werknemers gemiddeld niet beter werk afleveren maar dat bevlogen medewerkers wel het verschil voor de organisatie kunnen maken, net als niet-tevreden werknemers maar dan in negatieve zin.

Bevlogen medewerkers dus. Ja, klinkt leuk maar hoe krijg je die medewerkers bevlogen? Alle motivatietrainingen ten spijt, het is geen trucje dat je kunt toepassen om medewerkers te motiveren en bevlogen te krijgen voor hun aandeel in de organisatie. Allereerst moet de drive en de intentie om medewerkers te motiveren uit je hart en niet uit je hoofd komen. Onecht gedrag wordt door anderen meteen opgepikt. Als je er zelf niet van overtuigd bent dat je je medewerkers kunt stimuleren, dan zijn je pogingen hiertoe kansloos.

Werken vanuit je gevoel is dus een must. En schrik niet, dit is ècht wel te trainen alleen vanuit een andere visie dan het aanleren van een truc. Iedereen heeft gevoel, toch? Dus het enige wat je te doen staat is dat op het juiste moment in te zetten.

Hoe ga je hiermee aan de slag? Allereerst heb ik de meest belangrijke manieren om van je medewerkers ‘BEVLOGEN PARTNERS’ te maken op een rij gezet. Dit zijn zaken waarmee je jouw mensen de regie en het vertrouwen geeft om een zelfstandig geheel in de organisatie te vormen, namelijk:

1. toon respect voor je mensen door ze als gelijke te aanvaarden.
2. neem je mensen serieus; zie ze, luister naar ze, erken ze
3. laat zien dat je de inzet, betrokkenheid en aanwezigheid waardeert.
4. zorg voor verbinding tussen mensen, afdelingen en disciplines.
5. zorg voor betrokkenheid van je mensen bij de organisatie.
6. geef je mensen de vrijheid binnen kaders.
7. geef je mensen verantwoordelijkheid in hun functie.

Wow, dat is nogal wat hè. En zoals je ziet is het van belang om van binnen naar buiten te werken. Zowel bij jezelf als bij de ander. Ga jezelf maar na in deze zeven stappen. Het begint toch allemaal met het krijgen van respect. Als jij je niet gerespecteerd voelt gaat er een heel grote deur dicht en kan de ander, de respectloze, de boom in, of niet? En dat kan al gebeuren bij hele kleine, respectloze signalen.

Daarbij, als je je niet serieus genomen voelt door anderen omdat ze je negeren, niet ècht naar je luisteren –en dat heb je al heel snel door- en ze je ook nog eens niet voor vol aanzien omdat ze jouw boodschap niet erkennen, reken maar, dan haak je zeker af. En dan heb ik het nog niet eens gehad over gebrek aan waardering. Want wat dàt met je doet…

Hoe vaak gebeurt dit in de praktijk? Nou, ik kan je zeggen, vaker wel dan niet. Zeker in de huidige maatschappij waar individualiteit hoogtij viert en de crisis ervoor zorgt dat mensen voornamelijk voor zichzelf gaan. De angst die men hiertoe drijft zorgt voor een tegenwerking van dat wat echt werkt namelijk; er sàmen voor gaan. Het gezegde is er niet voor niets; Samen sta je sterk!

In de volgende blog zal ik het eerste punt bespreken; respect.