Hoeveel ballen houden we omhoog? En, wanneer laten we er een vallen. Is dat bewust of gaat dat per ongeluk? Vragen die we ons niet snel stellen maar die er best toe doen. Want, hoeveel ballen kunnen we nu daadwerkelijk hooghouden? Als ik het WK zie denk ik: 1 tegelijk. Als ik naar mijn eigen werkzaamheden kijk zijn het er wel 10, zo niet meer.
Kinderen, huishouden, twee banen, sociaal leven en, o ja, ook nog een man. 24 uur per dag is gewoon niet genoeg. Voor mijzelf hou ik zo-wie-zo geen tijd over, laat staan voor andere extra dingen. Alhoewel, dat is niet geheel waar. Heel veel dingen doe ik voor mijzelf. Ik maak mijn eigen keuzes. Wil alles tegelijk. Kan geen deel van dit leven missen en wordt ongedurig bij de gedachte niets productiefs te doen te hebben. Praten we even niet over de was of andere huishoudelijke zaken. Hoe belangrijk ook, die boeien me niet.
Nee, ik bedoel de interessante activiteiten voor Humanising, het coachen voor Personal Focus of het reizen voor de KLM. Allemaal super gave activiteiten die ik voor geen goud wil missen. En dan de kinderen. Geweldig vind ik het om er voor ze te kunnen en mògen zijn.
Naar school brengen, halen en tussendoor een broodje eten samen. Super strak schema maar dat zijn hele kostbare momenten. Ook al gaan ze vaak niet zonder slag of stoot en voel je je vaker politieagent dan moeke met thee en koekjes. En toch, feit blijft dat ik ze zelf kan opvangen, mijn stempel op hun opvoeding drukken, er zijn als ze me nodig hebben, vragen hoe het ging op school, boos worden als ze hun melk niet op drinken, troosten als het op school niet lekker liep, pleisters plakken of snotneuzen vegen, zorgen dat ze weer op tijd en toonbaar in de klas zitten. Allemaal kleine dingetjes. Kleine belangrijke dingetjes. Hele belangrijke dingetjes. Ze noemen het aandacht.
Aandachtig kijk ik naar hun gezichten. Hoezeer ze veranderen in de loop van de jaren. Hoe ze veranderen in de loop van een minuut. Van euforisch naar mineur van heel boos naar heel blij. Het kan allemaal. Bij de een wat sneller dan bij de ander.
Karakter hè. Tja, en dat karakter hebben ze van m’n man en mij. Zullen zij later ook zoveel ballen omhoog willen houden? Gaan zij het mij kwalijk nemen dat ik, toen zij klein waren, nu dus, zoveel activiteiten had. Er wordt wel eens geklaagd; mam, zit je nou alweer achter die computer. Terwijl ik denk; jongens, ik ben er altijd bij! Op het schoolplein, bij schoolactiviteiten, als jullie uit school komen. Maar blijkbaar maakt dat minder indruk dan mijn kop achter die computer. Ach, je kunt het nooit voorspellen waar je het goed doet en waar je de steken laat vallen. Als ik minder ballen omhoog hou, hebben ze vast andere redenen om later over te klagen.
Daarom is mijn conclusie; zolang de ballen omhoog te houden zijn, blijf ik er lekker mee spelen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten