STAP 2: Neem mensen serieus; zie ze, luister naar ze, erken ze.

Om van je medewerkers ‘bevlogen partners’ te maken is het heel belangrijk dat je ze ook serieus neemt. Doe je dat niet dan maakt het uiteindelijk niet uit wat ze doen, want… je neemt ze toch niet serieus. Mensen hebben dat heel snel door en zullen afhaken. Wellicht niet fysiek maar zeker mentaal zijn ze vanaf het moment dat ze zich niet serieus genomen voelen ‘in spirit’ niet meer op de werkvloer aanwezig. Zelf merk je het ook snel genoeg als iemand jou niet serieus neemt. Je voelt je dan niet gezien, niet gehoord en daardoor niet erkent. En, neem maar van mij aan, iedereen wil erkent worden. Dat bereik je door de aandacht die je mensen geeft. Echte aandacht.

Om te beginnen is het belangrijk om mensen te ZIEN. En dat doe je, in gevoel, door je aandacht geheel op diegene te richten die je voor je hebt. Maar ook in daad en lichaamshouding. Niet weg kijken als er iemand langsloopt (ook al is diegene mogelijk belangrijker dan de persoon die je voor je hebt), laat je mobiel in je zak (ook als ‘ie piept, vooral als ‘ie niet piept en op stil zetten is nog beter), geen gehaaste indruk maken (als je geen tijd hebt zeg dat dan gewoon of geef aan hoe lang de tijd je voor diegene hebt) en kijk mensen in de ogen (dan zie je iemand dus letterlijk).

Wat vervolgens belangrijk is om iemand serieus te nemen is LUISTEREN. Dat is best lastig… want luisteren betekent; hoofd leeg, aandacht op de verteller gericht, telefoon dus weg, niet zelf gaan praten over aanverwante onderwerpen of eigen ervaringen en begrijpen wat de ander zegt. Ja, je moet ook echt begrijpen wat de ander zegt anders heb je niet goed geluisterd. Dat doe je door af en toe te vragen of je een en ander goed hebt begrepen en het geven van een korte samenvatting van datgene wat de ander je net heeft verteld. Kijk vooral ook veel in de ogen van die ander ook al vinden veel mensen dat lastig. Iemand niet aankijken is ook een teken dat je diegene niet hoort of dat je met je gedachten ergens anders zit. Als je iemand aankijkt en het verhaal herhaalt is dat hét signaal voor de ander dat je daadwerkelijk luistert, je echt wilt begrijpen wat de ander te vertellen heeft (dus niet je eigen verhaal wilt ventileren) en je die ander dus serieus neemt. En wie wil dat nou niet?

Door op het verhaal in te gaan, inhoudelijke vragen te stellen, mee te leven en mee te denken ERKEN je mensen ook in dat wat ze vertellen. Je neemt ze serieus. Hoeveel mooier is het leven als anderen je serieus nemen? Denk zelf maar aan momenten dat je je serieus genomen voelde, dat je het idee had dat je er ook echt toe deed. Ik wed dat je op dat moment een aantal meter groeide, gloeide van trots en er alles aan wilde doen om zo’n moment weer te beleven. Hoe gelukkig ben je dan?

Stel dat het jou lukt om je medewerkers of collega’s zo gelukkig te maken, reken er dan maar op dat ze nog harder hun best gaan doen, dat de sfeer verbeterd en de productiviteit omhoog gaat. Maar, doe het niet alleen daarom. Ga mensen serieus nemen omdat het jou ook vreugde brengt. Ontdek hoe leuk het is om mensen daadwerkelijk te zien, te horen en te erkennen. Het zal je gelukkiger maken om echt contact met mensen te hebben en niet langs ze heen te rennen. Hoe druk je het ook hebt, uiteindelijk scheelt het een heleboel tijd als je meteen luistert en vooraf kunt anticiperen in plaats van later te horen ‘ik heb het je gezegd’… !

STAP 1: Respect = aanvaard de ander als je gelijke.

Is het u al eens opgevallen dat, als iemand in een gesprek zegt; ‘… met alle respect hoor maar...’ Dat men 9 van de 10 keer de ander onderuit haalt. Het is een opmerking die je eigenlijk van tevoren al waarschuwt voor de negatieve vervolgboodschap van de ander. En dat mag. Je hoeft ’t niet altijd met elkaar eens te zijn. Natuurlijk niet. Maar als je weet dat respect het volgende betekent:

aanzien, eerbied of waardering, die men heeft voor (of ontvangt van) iemand vanwege zijn kwaliteiten, prestaties of vaardigheden. Het woord betekent oorspronkelijk omzien naar, en vandaar rekening houden met. [Wikipedia]

dan weet je dat deze persoon het begrip ‘met alle respect’ wel heel erg ruim neemt. Het wordt meestal gebruikt om een negatieve mening op een zogenaamd zachte wijze te ventileren. Respect is hier dus eigenlijk ver te zoeken. Door de term toch zo te gebruiken, ben je neerbuigend naar de ontvangende persoon.

Het impliceert namelijk dat je inschat dat diegene jouw kritiek, zonder dat zinnetje, niet op een volwassen wijze zou kunnen ontvangen. Het voelt kleinerend aan. ‘Met alle respect hoor…’ impliceert ook dat de boodschapper, door het zogenaamde respect te benoemen, alle negatieve ‘shit’ over de ontvanger uit mag storten. Je haalt met deze zin de ander genadeloos naar beneden door er zelf bovenuit te klimmen.

Respectloos dus, dit kleine zinnetje. Net zo respectloos als op bepaalde bevolkingsgroepen, mensen met andere levensinvulling, anders denkenden of mensen met bijvoorbeeld een lager IQ neer te kijken. Je hoeft een ander niet altijd te snappen maar je beter voelen dan de ander is echt heel makkelijk gedaan. Dat uitstralen, communiceren of om je, ten kosten van een ander, te profileren of te onderscheiden getuigt van weinig tot geen respect.

Wat men zich vaak niet realiseert is dat er, zowel op zakelijk gebied als in de privé situatie, veel verlies wordt geleden door iemand respectloos te bejegenen. Mensen voelen dat, horen dat tussen de regels door en haken af als ze het zich bewust worden. Er ontstaat afstand, boosheid en frustratie door het gevoel niet naar waarde geschat te worden. En zeg nou zelf, iedereen wil zich toch gewaardeerd en daardoor gerespecteerd voelen?

Daar zit ‘m de crux, leidinggevende. Let eens op hoe jij met je mensen omgaat. Toon je respect aan iedereen, ongeacht rang of stand? En, heel belangrijk, voel je respect voor iedereen? Waardeer je medewerkers voor de persoon die ze zijn? Met goede en minder goede eigenschappen? Waarbij je kunt focussen op de goede eigenschappen en de minder goede eigenschappen bij kunt sturen waar nodig. Streng doch rechtvaardig. Met respect.

En je zult zien. Deze grondhouding genereert respect bij je medewerkers, maar ook inzet, loyaliteit, verhoging van de werkvreugde en net dat extra beetje meer. Het gezegde; ‘behandel een ander zoals je zelf graag behandeld wilt worden’, gaat voor jou als manager dus net zo goed op. Eigenlijk, doordat je een voorbeeldfunctie hebt, zelfs een beetje meer!

7 Manieren om van je medewerkers 'bevlogen partners' te maken.

In een artikel van HR Praktijk, geschreven aan de hand van een onderzoek van jobat.be, wordt gesteld dat tevreden werknemers gemiddeld niet beter werk afleveren maar dat bevlogen medewerkers wel het verschil voor de organisatie kunnen maken, net als niet-tevreden werknemers maar dan in negatieve zin.

Bevlogen medewerkers dus. Ja, klinkt leuk maar hoe krijg je die medewerkers bevlogen? Alle motivatietrainingen ten spijt, het is geen trucje dat je kunt toepassen om medewerkers te motiveren en bevlogen te krijgen voor hun aandeel in de organisatie. Allereerst moet de drive en de intentie om medewerkers te motiveren uit je hart en niet uit je hoofd komen. Onecht gedrag wordt door anderen meteen opgepikt. Als je er zelf niet van overtuigd bent dat je je medewerkers kunt stimuleren, dan zijn je pogingen hiertoe kansloos.

Werken vanuit je gevoel is dus een must. En schrik niet, dit is ècht wel te trainen alleen vanuit een andere visie dan het aanleren van een truc. Iedereen heeft gevoel, toch? Dus het enige wat je te doen staat is dat op het juiste moment in te zetten.

Hoe ga je hiermee aan de slag? Allereerst heb ik de meest belangrijke manieren om van je medewerkers ‘BEVLOGEN PARTNERS’ te maken op een rij gezet. Dit zijn zaken waarmee je jouw mensen de regie en het vertrouwen geeft om een zelfstandig geheel in de organisatie te vormen, namelijk:

1. toon respect voor je mensen door ze als gelijke te aanvaarden.
2. neem je mensen serieus; zie ze, luister naar ze, erken ze
3. laat zien dat je de inzet, betrokkenheid en aanwezigheid waardeert.
4. zorg voor verbinding tussen mensen, afdelingen en disciplines.
5. zorg voor betrokkenheid van je mensen bij de organisatie.
6. geef je mensen de vrijheid binnen kaders.
7. geef je mensen verantwoordelijkheid in hun functie.

Wow, dat is nogal wat hè. En zoals je ziet is het van belang om van binnen naar buiten te werken. Zowel bij jezelf als bij de ander. Ga jezelf maar na in deze zeven stappen. Het begint toch allemaal met het krijgen van respect. Als jij je niet gerespecteerd voelt gaat er een heel grote deur dicht en kan de ander, de respectloze, de boom in, of niet? En dat kan al gebeuren bij hele kleine, respectloze signalen.

Daarbij, als je je niet serieus genomen voelt door anderen omdat ze je negeren, niet ècht naar je luisteren –en dat heb je al heel snel door- en ze je ook nog eens niet voor vol aanzien omdat ze jouw boodschap niet erkennen, reken maar, dan haak je zeker af. En dan heb ik het nog niet eens gehad over gebrek aan waardering. Want wat dàt met je doet…

Hoe vaak gebeurt dit in de praktijk? Nou, ik kan je zeggen, vaker wel dan niet. Zeker in de huidige maatschappij waar individualiteit hoogtij viert en de crisis ervoor zorgt dat mensen voornamelijk voor zichzelf gaan. De angst die men hiertoe drijft zorgt voor een tegenwerking van dat wat echt werkt namelijk; er sàmen voor gaan. Het gezegde is er niet voor niets; Samen sta je sterk!

In de volgende blog zal ik het eerste punt bespreken; respect.

Watch out; duurzaamheid in opkomst!

De wereld draait op energie en emoties. Voor diegenen die daarvan nog niet overtuigd zijn; watch out! Het zal duidelijk zijn dat de huidige realiteit aan het veranderen is. De onrust in de wereld is voelbaar. De opstanden ontbranden als vuurtjes over onze aardbol. Misstanden worden niet meer getolereerd. Corruptie hardhandig afgestraft. Liegen en bedriegen voor het oog van de media ontmanteld en egotripperij genadeloos aangepakt. De ‘gewone man’ pikt het niet meer.

Het is een kwestie van emotie en energie samengesmolten in een kluwen van mensen. Deze nieuwe tijd maakt het mogelijk om medestanders te vinden, samen angsten te overwinnen en voor het gezamenlijke doel te gaan. Door de toegankelijkheid van informatie en berichtgeving uit alle hoeken van deze wereld worden mensen wijzer, willen ze anders, herkennen ze onderdrukking, machtsmisbruik en komen daartegen in verweer.

Zelfs de natuur laat van zich horen. Let op: ook de aarde is aan het veranderen. Door hogere energie trillingen zie je wijzigingen in onze natuurwetten; aardbevingen en tsunami’s met desastreuze gevolgen, twee dagen achter elkaar volle maan, vaker en heftiger erupties van de zon met verhoogde straling tot gevolg en dan nog alle fenomenen waar wij geen weet van hebben. Bedreigend? Ja, best wel. Maar logisch ook. Door de eeuwen heen is de natuur onderhevig geweest aan cycli. Dat is nu niet anders. Wat wel anders is, is dat het nu zo duidelijk is. Voor iedereen. We communiceren internationaal, hebben betere onderzoeksmogelijkheden, weten daardoor meer en zijn daarom ook bewuster bezig met de veranderingen en de gevolgen.

Ook in de media zien we een verschuiving van aandacht naar onderwerpen die met onze gezondheid te maken hebben. Zowel lichamelijk als geestelijk. En als de media het oppikt is dat vaak wel een teken van een algemeen gevoel. We zitten blijkbaar niet zo goed in ons vel, ondanks al het materiële comfort dat we om ons heen hebben verzameld. Ergens wringt de schoen. Daarom is duurzaamheid het toverwoord vandaag de dag. Hiermee willen we de roofbouw goedmaken, die we in voorgaande eeuwen op onze aarde hebben gepleegd. De meeste mensen denken dan aan het milieu; elektrische auto’s, groene stroom en andere eco producten. Dat is niet alles. De mensheid heeft ook roofbouw op zichzelf gepleegd. We zijn van onze eigenheid en natuurlijke capaciteiten verwijderd geraakt en dat voelen we nu, bewust of onbewust. Het gevoel van onrust dat er iets veranderd moet worden is ook een gevolg van de verhoogde energie trillingen. Je ziet dat mensen overal in beweging zijn, op zoek naar, ja, naar wat eigenlijk?

Want, wat doen wij met die hogere energie trillingen? We gaan van ego, via diverse wegen terug naar onze ziel. De kern van ons zijn. Daar, en alleen daar, vinden wij wat voor ons belangrijk is. De zin van ons bestaan. De wegen die wij daarvoor bewandelen zijn divers. Het kunnen zware tochten zijn met veel tegenstand, verlies en wanhoop. Van die situaties die je dwingen na te denken, te voelen of inzicht te krijgen. Het kunnen ook reizen zijn die zachtjes door een innerlijke stem worden ingegeven. Dan bewandel je wegen langs persoonlijke ontwikkeling en bewustwording van dat wat is, en geef je je ziel de aandacht en voeding die het nodig heeft om tot uiting te komen.

Dit zie je overal ter wereld gebeuren. Nu, op dit moment. De Arabische Lente, de Occupy beweging en ook de Europese crisis is er niet voor niets. Allemaal signalen van die verhoogde energie, van het veranderen van een cyclus. Zowel op aarde als in de mensheid. En verandering is goed. Dat brengt beweging met zich mee. Zorg ervoor dat je luistert naar dat wat je ziel je in geeft, dan beweeg je mee met die energie en kun je de hele duurzame wereld aan!

Vastzitten.

Zit jij ook wel eens vast? Vast in je gewoonten, in je omgeving, in je emoties, in je gedachten, vast in jezelf. Zo vast dat je niet meer weet waar te beginnen, welke stap eerst te zetten. Al die ideeën die wachten om uitgewerkt te worden, mooie zinnen die uit het niets ontstaan en schreeuwen om opgeschreven te worden, waardevolle informatie die als puzzelstukken in elkaar zouden kunnen passen. Zouden kunnen. Maar het lukt niet. Het lukt niet om die puzzel te maken. Om van die chaos een mooi geheel te creëren. Een frustrerende en verlammende ervaring. Dat je benauwt en beperkt, ja, je letterlijk beperkt in je bewegingsvrijheid.

Dat vastzitten ervaar ik in elke cel van mijn lichaam, van mijn kruin tot mijn tenen, tot in de punten van mijn haren, zelfs dat is futloos. Ik zit vast omdat ik niet tot aktie kan komen. En niet uit een negatief basisgevoel. Nee, juist niet. Dingen zijn te overweldigend. Ik heb namelijk ideeën. Veel ideeën. En omdat ik niet weet waar te beginnen, leidt dat uiteindelijk tot een enorme passiviteit.

Het voelt als het jaarlijkse ritueel met de kerstlichtjes. Ik zie het begin (wat tevens ook het einde is) de stekker en daartussen de wirwar van lichtjes die uit elkaar gehaald moeten worden. Waar begin ik? Eerst zittend op de bank, starend naar de onmogelijke taak van het fatsoeneren van draad en lichtjes. Toch, als ik eenmaal een beetje ga rommelen, lukt het me wel. Meestal. Tot vorig jaar. Toen ik kerstlichtjes met een gedraaid snoer had. Na een uur draaien, trekken, doorsteken en veel gevloek was ik er klaar mee. Totaal vast. In de prullenbak dat ding. Weg ermee.

Kon dat met ideeën ook maar. Gewoon weggooien. Niet meer aan denken. Klaar. Dat lukt voor even. Tot ik sta te strijken of te douchen, ik ben aan het wandelen, zit in de auto of ik lig in bed. BENG. Daar heb je weer zo’n ‘geweldig’ idee. Een idee met ‘enorme potentie’. Zo maar in mijn hoofd. En dan ga ik weer. Dagenlang denk ik aan niets anders. Gewone taken moeten vlug, vlug om extra tijd te creëren voor het onderzoeken van mijn idee.

Internet afstruinen naar relevante artikelen die ‘het geweldige idee’ ondersteunen, kleine marktonderzoekjes, namen verzinnen, logo’s, nee, hele huisstijlen ontwerpen. Als een echte octopus grijpt het idee met zijn tentakels om mij heen. Al mindmappend ga ik dan door het leven. Via ‘het grote idee’ komen de subideeën razendsnel door mijn gedachten flitsen, een chaos van stukjes en beetjes achterlatend. Het begin heb ik heel helder in mijn hoofd en natuurlijk ook het einde, het doel. Maar net als met de kerstlichtjes, dat tussenstuk. Die wirwar van acties. Daar weet ik geen raad mee. Ik zit weer vast.

En dan komt de verlamming. Die alles overheersende passiviteit. Dat haalt de snelheid uit het proces en laat het uiteindelijk totaal doodbloeden. Dan heb ik ineens wel tijd om de meest nutteloze klusjes op te knappen. Allerlei andere activiteiten te bedenken zodat ik me niet met dat chaotische tussenstuk bezig hoef te houden. Dat tussenstuk. Daar zou ik graag eens een goed idee voor willen hebben. Nou, nu ik dit zo schrijf. Volgens mij gaat er een lichtje branden. Goed idee. Snel kijken of dat al bestaat. Hoe ik het kan implementeren. Welke info ik nodig heb. Mmmm… mooi begin, geweldig einde maar zie ik daar een tussenstuk opdoemen? O nee, ik zit alwéér vast.

HUISFRAUDE

Niet om door te komen. Nooit af. Ondankbaar werk. Je draait je om en het is weer…
zwaar vermoeiend. Je snapt waarschijnlijk wel waarover dit gaat. Het Huishouden. Met de hoofdletter H en synoniem voor Hard werken. Een onderschatte klus die 9 van de 10 keer op de schouders van de vrouw in huis rust of in ieder geval op het meest vrouwelijke deel van allerlei samenwoonvormen.

Laatst stond er als antwoord op de vraag; ‘Waar zeuren vrouwen het meest over?’ het volgende rijtje: 1. uiterlijk, 2. mannen, 3. huishouden (op een nette 3e plek). Maar, als ik er goed over nadenk zeuren vrouwen waarschijnlijk over mannen die niets in het huishouden doen, dus een stijging naar nummer 2 èn gaat er zoveel tijd op aan het huishouden dat vrouwen daardoor hun uiterlijk niet netjes, strak en up-to-date kunnen houden dus huishouden schiet door naar nummer 1 voor de zeurende vrouw. Ik wist het wel!

Hoe kunnen wij dit juk, dat wij al sinds jaar en dag dragen, verlichten, verkleinen of zelfs afgooien? Met een huisman trouwen komt er als eerste in mij op. Natuurlijk een geweldig idee, behalve dat wij deze man (hoogstwaarschijnlijk maar 1 per stad/dorp beschikbaar) eerst nog moeten vinden en dan ook nog moeten zien te veroveren, daar waar het aanbod schaars is en de vraag overweldigend. Iemand inhuren is ook een goed idee maar als de marktwerking is, zoals ik ‘m net heb beschreven, dan wordt het wassen van de vieze onderbroekjes en het opvegen van de broodkruimels wel een hele dure aangelegenheid.

Dus, dames, doen we het gewoon weer zelf. Er zijn natuurlijk vrouwen die het wel een prettige bezigheid vinden, dat huishouden. Maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat het merendeel van ons, dat in hetzelfde schuitje zitten van wassen, opruimen, zuigen, wc’s boenen en weer opnieuw beginnen er nou niet ècht heel vrolijk van wordt. Daar heb ik iets op gevonden: Huisfraude. Met minimale middelen en inzet het maximale eruit halen.

Dat doen die hoge omes van al die multinationals namelijk ook. Daar heb ik de kunst een beetje van afgekeken. Zij doen veel aan ‘window dressing’. Hoe doen ze dat? Nou, door bijvoorbeeld druk te vergaderen (andere benaming voor koffie drinken met een borreltje toe), conference calls te houden (lekker kletsen met andere kerels over voetbal, beursberichten èn de laatste playboy), achter de computer te werken (ze zitten toch alleen op de kamer dus niemand ziet welke sites ze bekijken), veel, lang en laat op kantoor aanwezig zijn (valt niet te controleren wàt ze daadwerkelijk doen) en zo af en toe een zakenreisje (zeurt ook niemand over als ze een ochtendje strand meepikken).
Je doet gewoon druk, druk, druk, belangrijk, belangrijk en het lijkt al heel wat.

Zo ook tijdens de huisfraude. Je doet druk en belangrijk zodat het heel wat lijkt. Dat is een strategie om medebewoners ertoe aan te zetten je te gaan helpen. Zij voelen zich bezwaard (moet je wel heeeel druk, druk doen) dat je zoveel huishoudelijk werk hebt en nemen een taak van je over. Hoe breng je dat. Veel zwaaien met doeken, de trap op en af rennen, water in de emmer laten plonsen, stofzuiger aanzetten, verzin het maar. Het moet er heel erg druk uitzien.

Als er niemand thuis is kun je gewoon weer rustig achter de computer gaan zitten met een kop koffie en desnoods een lekkere koek. In de middag raad ik een goed glas wijn aan met een olijfje en toastje kaas. Zorg er wel voor dat alles weg is zodra de huisgenoten weer thuis komen of schenk, als ze net binnen komen, hetzelfde voor hen in en zeg; Hè, hè, ik ga ook net zitten.

Ergens tijdens je dag is het wel zaak om, liefst binnen een half uur, zoveel mogelijk troep op te ruimen. Zorg ervoor dat je veel kisten en manden hebt staan om de spullen in te kwakken. Een kleed om de kruimels onder te vegen en natte doekjes om over het toilet te halen. Bedden rechttrekken. De wasmachine en vaatwasser aanzetten (dit vlak voordat iedereen thuiskomt zodat alles op volle toeren draait). Zo ziet; druk, druk, belangrijk, belangrijk er tijdens de huisfraude uit. Veel succes!

BREEKPUNT

Iedereen ervaart in z’n leven wel eens een breekpunt, of meerdere. Dit is het punt waarop het roer om gaat of om moet. Het moment dat je voelt dat je niet meer op het juiste pad zit. Je bent de weg kwijt. Wanneer komt dat breekpunt? Werk je er naar toe door bijvoorbeeld coaching, overvalt het je door de bekende druppel of valt er omheen te werken zodat je op een stoïcijnse manier met je leven verder gaat? Moet je er überhaupt iets mee en kùn je er iets mee.

Al deze vragen kwamen bij mij op na het zien van de beelden in Alphen a/d Rijn. Wanneer, waarom en hoe ben je tot zulke gruwelijke daden in staat. Waar ligt je breekpunt. En, wat mij in mijn professie raakt, herken je zo’n extreem breekpunt bij je cliënt. Deze jongen werd door anderen omschreven als vriendelijk, goedlachs, beheerst. Hoe anders voelde hij zich van binnen. Toch heeft hij dat heel goed kunnen verbergen. Er zullen natuurlijk hints zijn geweest maar als die niet duidelijk en heftig genoeg zijn dan kan niemand voorzien dat deze extreme uiting eraan zat te komen.

En nu? Zien we nu in iedere vriendelijke en beheersde 24-jarige een potentiële massa moordenaar? Is het iets van deze tijd? We zijn individueler in levenswijze dan voorheen. Interactie was vroeger face-to-face. Nu bellen, mailen en pingen we, al wonen we nog geen minuutje lopen bij elkaar vandaan. Met skype zie je elkaar wel maar door de twee schermen en grote afstand ertussen voelt het gesprek toch anders. Ja, op sociaal gebied is er veel veranderd. We zijn wel ‘sociaal’ bezig met onze Social Media mogelijkheden maar is het ook menselijk? Herkennen we via de mail als iemand tegen zijn breekpunt aan zit? Ik denk het niet. Daar is lijfelijk contact voor nodig. Iemand recht in z’n ogen kijken en voelen of het allemaal nog goed zit.

De huidige, individuele tijd is gevaarlijk. Volwassenen en kinderen zitten veel achter schermpjes. Ook ik doe daaraan mee. Hierdoor ontstaan er ‘schermpjes’ voor je persoonlijkheid en je emoties. Computers en spelletjes nemen de taak over van het echte contact met anderen. Interactie en alle emoties en gevoelens die daarbij horen worden niet meer ervaren, realiteit veranderd door dat wat op de computer wel kan en in werkelijkheid desastreuze gevolgen heeft. Breekpunten worden niet meer herkend. Extreme uitingen zijn het gevolg. Hoe gaan we daarmee om? Wat willen wij in onze toekomst? Gaan we door met de verarming van onze, van oudsher sociale manier van leven of gaan we er weer op uit, mensen ontmoeten, in de ogen kijken en zorgdragen voor een goede balans in persoonlijke interactie via allerlei kanalen waarbij het persoonlijke contact helemaal bovenaan moet staan.

Daar zie ik, voor mij als counsellor, een belangrijke taak in weggelegd. Vroeger kon men voor het bespreken van levensthema’s in de gemeenschap, de familie of bij de kerk terecht. In de huidige maatschappij zijn er weinig mogelijkheden om dieper op levensvragen in te gaan. Het persoonlijke contact is oppervlakkiger en snel, de kerk voor velen niet meer de plek om naar toe te gaan en het leven individueler. Counsellen, net als coachen, is een geweldige manier om dat luisterend oor te bieden. Ondersteuning te geven aan mensen die door een breekpunt gaan zodat men ervan leert en er op een positieve manier mee aan de slag kan gaan. Want daar zijn breekpunten in het leven eigenlijk voor bedoeld, om er sterker van te worden.